Paweł Szamburski

To trzecia solowa realizacja Pawła Szamburskiego – po „Ceratitis Capitata” (debiutancki album poświęcony muzyce liturgicznej basenu Morza Śródziemnego) oraz „Uroboros” (poświęcony obrzędom przejścia). „Tristis Diabolus” jest z kolei muzyczno-słowną opowieścią, w której Szamburski, wsparty niezwykłymi tekstami Marcina Wichy, dotyka kulturowego fenomenu diabła, czorta i biesa. Teksty te, dziś nabierające dodatkowego znaczenia, pozostają wyjątkowym świadectwem wrażliwości i talentu ich autora, którego tak niedawno pożegnaliśmy.

W formie swoistego monodramu, czarownych gawęd, bajań i przyśpiewek Paweł Szamburski bada cienkie linie wyznaczające granice dobra i zła. Próbuje poznać i odciążyć pradawną postać Diabła zdejmując z niego odwieczne, kulturowe brzemię. Momentami stara się w niego wcielić, wesprzeć, współodczuwać lub utożsamić. Wszystko odbywa się w spójnej narracji, którą wyznaczają kolejne utwory Wichy. Spoglądamy zatem na Diabła w wielu odcieniach, na jego symboliczne narodziny i żywot, na jego odwieczne z człowiekiem porachunki. Aby w końcu dostrzec w nim ofiarę czy wręcz trawestację Chrystusa frasobliwego, który dźwiga ciężar grzechów wszelkich i jest już tym zwyczajnie zmęczony, jest smutny.

Marcin Wicha – grafik, rysownik, felietonista, pisarz. Autor książek dla dorosłych i dla dzieci. Projektował okładki (m.in. Literatury na Świecie), plakaty i znaki graficzne. Przez kilka lat publikował cotygodniowe rysunkowe komentarze w "Tygodniku Powszechnym". Teksty publikował m.in. w "Autoportrecie", "Literaturze na Świecie" i "Tygodniku Powszechnym". Współpracował z "Gazetą Wyborczą" i miesięcznikiem "Charaktery". Eseistyczny debiut Wichy, "Jak przestałem kochać design", szybko zdobył dużą popularność dzięki przejrzystemu językowi autora i jego umiejętności najpierw dostrzeżenia, a potem uważnego opisania szczegółów i drobnych zdarzeń.